Gegn atvinnuleysi ungs fólks - á heimaslóð

Í dag var undirrituð mikilvæg samstarfsyfirlýsing ríkis og borgar um virkjun atvinnulauss ungs fólks. Þegar er komin góð reynsla á námskeið sem Hitt húsið og átak Félags - og tryggingarmálaráðuneytis um ,,Ungt fólk til athafna" hafa staðið fyrir. En betur má ef duga skal. Atvinnumálahópur borgarinnar undir minni forystu hafði frumkvæði að því að leiða saman hesta stofnanna borgarinnar í nokkrum hverfum, framhaldsskóla á sama stað og ekki má gleyma Reykjavíkurdeild Rauða Krossins sem hefur sýnt þessu verkefni lofsverðan áhuga og lagt gott til.

Ávöxtur þessa frumkvæðis er hvað þroskaðastur í Breiðholtinu þar sem Frístundamiðstöðin Miðberg, FB, Námsflokkar Reykjavíkur, Þjónustumiðstöð Breiðholts, Rauði Krossinn og Gerðuberg hafa nú tekið höndum saman á hverfavísu og munu bjóða fram margvíslega krafta sína til að virkja ungt atvinnulaust fólk í Breiðholti til þátttöku. Fleiri hverfi eru í startholunum og vonandi verður mögulegt að ná til allra atvinnuleitandi ungmenna í þeirra næsta umhverfi á komandi mánuðum.

Það hefur verið ákaflega gefandi að fylgjast með samstarfinu þróast og enn og aftur sannfærist ég um að framtíð þjónustu borgarinnar á heima úti í hverfunum, á vettvangi, þar sem þekkingin á þörfum íbúanna býr. Hún býr ekki bara á miðlægum grunni; hún leysist úr læðingi á heimaslóð þar sem börn breytast í krakka, svo í unglinga og loks í fullorðið fólk. Starfsfólk borgar og ríkis sem sinna margvíslegri þjónustu úti í hverfum borgarinnar vita best hvernig þeirra þörfum er mætt.

Þess vegna talar Samfylkingin fyrir minna bákni og flutning þjónustu út í hverfin - því það einfaldlega virkar.

Ég óska Breiðhyltingum til hamingju með daginn og hlakka til að starfa áfram með þeim að fjölbreyttum verkefnum á heimaslóð.

Innritun í framhaldsskóla

Í menntaráði í dag kynntu fulltrúar Mennta- og menningarmálaráðuneytis nýtt fyrirkomulag innritunar nýnema í framhaldsskóla. Þær eru í anda nýrra laga um öll skólastig og gert er ráð fyrir mun meiri samvinnu milli grunn- og framhaldsskólastigsins en við eigum að venjast. Skemmst er að minnast mikils uppþots sem átti sér stað síðastliðið haust þegar fjöldi nýnema komst ekki að í þeim framhaldsskólum sem þeir höfðu þó kosið. Margir urðu til þess að beintengja það ástand við þá staðreynd að samræmd próf við lok 10. bekkjar voru aflögð sama ár. Það var, og er alrangt.

Staðreyndin er sú að fleiri hundruðir nemenda á framhaldsskólaaldri settust aftur á skólabekk eftir að hafa horfið frá námi vegna góðrar stöðu á vinnumarkaði. Plássin í Reykjavík voru einfaldlega ekki nægilega mörg. Til að einfalda hlutina: Það vantar eitt stykki framhaldsskóla í Reykjavík, helst í austurborginni. Sveitarfélögin í kringum okkur eru alls ekki sjálfbær um sína framhaldsskóla og því er allt innritunarsvæði stór-höfuðborgarsvæðisins (Akranes meðtalið) of mannmargt - miðað við fjölda skólastóla.

Nýjar innritunarreglur hverfa að hálfu leyti aftur til gamla kerfisins, þ.e.a.s. hverfaforgangs. Nú eiga 45% af nýnemum hvers skóla að tilheyra skólahverfi skólans. Það er jákvætt skref að mínu mati, grænt skref í öllu falli og tryggir betur margbreytileika innan framhaldsskólans. Ég hef áður lýst þeirri skoðun minni að mér finnst afleitt að einkunnir úr grunnskóla eigi einar að stjórna því hverjir veljast inn í hvaða skóla. Þannig einsleitni viljum við ekki í íslensku samfélagi.

Ekki eru allir á sama máli og ég í þeim efnum. Formaður menntaráðs og raunar allur meirihluti menntaráðs er afar ginkeyptur fyrir samræmdum prófum upp á gamla mátann og gerðist í ofanálag sekur um ævintýralega vanvirðingu við grunnskólann og þá öru þróun sem hefur átt sér stað síðastliðin ár í fjölbreyttu námsmati. Um það má lesa hér.

Það sem er ánægjulegast við þessa þróun alla er þó samstarfið milli grunnskólans og framhaldsskólans og sú áhersla sem lögð er á að framhaldsskólar með einsleitt námsframboð (les: of sterkar bóknámsáherslur) auki á fjölbreytni. Mennta- og menningarmálaráðherrann okkar hefur skrifað greindarlega grein um málið sem má lesa hér.

Stærsta áskorun íslensks menntakerfis er brotthvarf nemenda úr framhaldsskólum. Á því verðum við að sigrast. En hvað segir það okkur að 96% nemenda á 16. aldursári hefja nám við framhaldsskóla en einungis rúmlega 60% þeirra ljúka námi? Það segir okkur að framhaldsskólinn er ekki fyrir alla nemendur, hann mætir ekki nægilega vel ólíkum þörfum nemenda. Þó er hann grunneining í okkar samfélagi, hér er fræðsluskylda upp að 18 ára aldri og samfélagsleg ábyrgð framhaldsskólans á því að útskrifa alla nemendur með einhvers konar fullnaðarpróf á ólíkum námsbrautum er algjör.

Að mínu mati færi best á því að samræmd próf yrðu þreytt við lok 9. bekkjar. Þannig fengju kennarar 10. bekkinga glögga yfirsýn yfir stöðu nemandans, hvaða framhaldsnám hentar honum, hvaða námsleið hentar honum og hvers konar strúktúr hentar honum (bekkja- eða áfangakerfi). Gefa þarf mun ríkari gaum að þætti námsráðgjafar í þessu tilliti - hinar háu brotthvarfstölur segja okkur það að nemendur hafa ekki í öllum tilfellum valið sér skóla og námsleið við hæfi.

En ég vil nýjan framhaldsskóla - í austurborgina. 19% allra atvinnulausra á landinu í janúar voru á aldrinum 16-24 ára. Í slíku árferði þarf að vera hægt að bjóða öllum upp á örugga vist í framhaldsskóla - og nám við hæfi hvers og eins.

Nýr framhaldsskóli þarf ekki endilega að þýða ný skólabygging. Nýtum það sem til er, margir grunnskólanna okkar eru rúmgóðir og hægt að gera tilraunir með t.d. samrekstur - og því ekki að gera tilraun með skóla fyrir 13-18 ára?

Á kynningu síðastliðinn föstudag á stöðu ungs fólks (16-20) sem er utan framhaldsskólakerfisins var þeirri þráleitu spurningu varpað fram hvort nú væri tækifæri til að hugsa skólastigin öll í einni heild; og færa framhaldsskólann til grenndarsamfélagsins. Menntun barna og ungmenna er grunnþjónusta og mun í framtíðinni eiga heima á sama stjórnsýslustiginu - hjá sveitarfélögunum.

Mikilvægt fyrsta skref

Á fundi borgarráðs í dag talaði ég fyrir tillögum Atvinnumálahóps um skiptingu fjármagns til atvinnumála í Reykjavík á árinu 2010. Á fjárhagsáætlun var gert ráð fyrir 150 milljónum til atvinnumála og samkvæmt tillögu Atvinnumálahóps - og á grundvelli úttektar og skýrslu sem Atvinnumálahópurinn vann og kynnti í borgarstjórn í desember - var ákveðið að 80 milljónir færu til sérstakra átaksverkefna af ýmsu tagi. Þau verkefni eru þó bundin af reglugerð Vinnumálastofnunar um þátttöku atvinnuleitenda sem tryggðir eru innan atvinnuleysistryggingakerfisins.

Auk þess gerum við tillögu um að 30 milljónir fari til atvinnusköpunar og verkefna í þágu ungs fólks, 20 milljónir fari til virkniverkefna fólks á fjárhagsaðstoð, 10 milljónir í þágu atvinnumála fólks með fötlun og 7 milljónum verði varið til að greiða laun námsmanna sem vinna að verkefnum styrktum af Nýsköpunarsjóði námsmanna.

Úthlutunarnefndir taka til starfa strax í næstu viku og svið borgarinnar, sem og utanaðkomandi aðilar þar sem það á við, geta sótt um fjármagn til atvinnuskapandi verka. Vissulega er þetta fjármagn lítið miðað við hátt hlutfall atvinnulausra í Reykjavík. Því segi ég að þetta sé mikilvægt fyrsta skref og enn mikilvægara er að meta áhrif aðgerðanna og vega og meta næstu skref borgarinnar.

Samfélagslegt hlutverk hennar er mikið í atvinnuleysi sem þessu.

Þakklæti

Þá er prófkjöri okkar Samfylkingarfólks í Reykjavík lokið.

Efst í huga mér er þakklæti fyrir þann mikla stuðning sem ég fékk í 2. sætið, fyrir samskiptin við fjöldann allan af frábæru Samfylkingarfólki undanfarnar vikur og fyrir það að fá að vera í forystusveit flokksins fyrir borgarstjórnarkosningarnar í vor.

Þið megið treysta því að framundan er spennandi tími í Reykjavík, tími uppbyggingar og umbóta.


Oddný

Fallegur kosningadagur

Reykjavíkurborg skartar sínu fegursta á prófkjörsdegi okkar Samfylkingarfólks. Kjósendur skunda á kjörstað í sínu fínasta pússi og aðrir sitja heima við tölvuna og gefa sínu fólki atkvæði í gegnum internetið.

Þessi kosningabarátta okkar samherjanna í borgarstjórnarflokki Samfylkingarinnar og nýliðanna frambærilegu hefur verið snörp og heiðarleg og nú leggjum við verk okkar og áherslur í dóm kjósenda.

Það hefur verið mér einstök ánægja að starfa að hagsmunum borgarbúa síðastliðin fjögur ár og ég hlakka til næstu fjögurra, þar sem stefnan verður sett á góð verk og uppbyggingu til framtíðar fyrir okkur öll, íbúa höfuðborgarinnar.

Áfram Reykjavík!

Stuðningur

Síðustu daga og vikur hefur fjöldi manns skrifað stuðningsgreinar mér til handa. Ég var eggjuð til að halda þeim til haga á einum stað og hér er tilraun til þess.

Stuðningsgreinar frá Sigrúnu Daníelsdóttur sálfræðingi, Ágústi Hirti Ingþórssyni forstöðumanni landsskrifstofu ESB í menntamálum og Valgerði Eiríksdóttur kennara í Fellaskóla.

Stuðningsgreinar frá Þorbjörgu Sigríði Gunnlaugsdóttur lögfræðingi, Agnari Jóni Egilssyni leikstjóra og Hrund Gunnsteinsdóttur frumkvöðli.

Stuðningsgreinar frá Láru Björgu Björnsdóttur skrifstofustjóra og pistlahöfundi, Ásgeiri Beinteinssyni skólastjóra og Barböru Kristvinsson, formanni Landnemans.

Stuðningsgreinar frá Kristjáni B. Jónassyni formanni félags bókaútgefenda , Arndísi B. Sigurgeirsdóttur kaupmanni og Hauki Inga Jónassyni lektor við HÍ.

Stuðningsgreinar frá Rósu Harðardóttur kennara og Árna Guðmundssyni frístundafræðingi og lektor við HÍ.

Heiðarlega, skapandi og skemmtilega borg

Reykjavík er borg margbreytileikans. Íbúarnir koma frá öllum heimsins hornum og störfin eru fjölbreytt. Leyfum þúsund blómum að blómstra í atvinnusköpun á höfuðborgarsvæðinu. Engin töfralausn er til önnur en sú að styðja við smá sem stór fyrirtæki, menningarverkefni, ferðamennsku og framrtakssemi. Regluvirki borgarinnar á að vera einfalt og skilvirkt fyrir duglegt fólk á öllum aldri.

Reykjavíkurborg gegnir mikilvægu hlutverki við mótun lýðræðislegra samfélags á Íslandi. Ábyrgð hennar á því að innleiða ný vinnubrögð í anda samstarfs og samþættingar er mikil. Flutningur verkefna til sveitarfélaga sem tengjast öldruðum og fötluðum íbúum þeirra er mikilvægt skref í átt til aukinnar velferðar og metnaðarfyllri þjónustu. Samstarf sparar bæði spor og fjármagn, við höfum ekki lengur efni á múrum milli stofnanna og stjórnsýslustiga.

Til þess að koma auga á samstarfsmöguleikana þarf fólk sem hugsar í lausnum og lætur verkin tala. Við þurfum gagnsæja og heiðarlega stjórnsýslu þar sem einkavinir fá sömu meðferð og ókunnugir og almannafé rennur til verkefna í almannaþágu.